Het is alweer een lange tijd geleden dat jullie mooie verhalen van ons gehoord hebben en dat terwijl we nu al weer bijna thuis zijn! Er is erg veel gebeurd in de afgelopen tijd en dat willen we jullie natuurlijk niet onthouden!

Week 10 : 8 – 14 mei

Na het prototype getest te hebben was het natuurlijk de tijd om ons idee te gaan verkopen, want, 1 mooie verkooptricycle is leuk, maar 100 is natuurlijk nog veel leuker! Euforisch als we onszelf kunnen maken, hebben we besloten om het market-implementatie plan dat we moeten schrijven ook maar uit te gaan voeren. De strategie is simpel: we overtuigen een bedrijf van alle voordelen van een gehandicapte die in een tricycle hun producten verkoopt, zorgen dat ze de mass media benaderen, waarop meerdere bedrijven en liefdadigheidsinstellingen interesse krijgen en het complete x93gehandicapte-die-verkoopt-in-plaats-van-bedeltx94 wordt een hit! Onze uncle Mak blij, gehandicapten blij, bedrijf blij, iedereen blij! Dat kan dus niet mis gaanx85. Vol goede moed, een flashy presentatie, een ge-photoshop-te tricycle met logox92s en kleuren van bedrijven xe9n de spokesman (het presentatiefilmpje) vertrekt het ghanamoves team en uncle mak naar alle grote multinationals in Accra. Het is verbazendwekkend hoe eenvoudig je hier een afspraak kan maken. In Nederland zou je keurig in de wacht gezet worden wanneer je verteld dat je een student bent met een goed marketingidee, maar hier in Ghana heb je gelijk een afspraak voor de volgende dag staan. Zo is onze week volgepland met dinsdag Fanmilk, woensdag Nestlxe9, Coca-Cola en Peak Milk en donderdag mogen we bij de Daily Graphic langskomen. Fanmilk is onze grootste target: ze zijn marktleider in straathandel, waar honderden pushcarriers en fietsen, in Accra alleen al, hun ijs verkopen. Als we die binnenhalen is Mak ook binnen, en volgens Sietse kunnen ze niets anders dan er 100 bestellen… We besluiten dat we met 30 ook al tevreden zijn.

Vreemd genoeg (of juist niet) waren na de presentatie de drie dikke negers in pak net zo enthousiast als dat wij waren! x93Je zei door de telefoon dat je een interessant idee had, als ik had geweten dat het zooo interessant was, dan had ik gezorgd dat de managing director er vandaag al bij was!x94 Wij superblij en Mak vrij emotieloos, stonden we weer buiten, met een vervolgafspraak in the pocket. Dat was nummer 1! Zo ging de week verder, van het ene verkeerde gebouw in de andere multinational uit; bij de ene meer interesse gewekt dan de ander, maar ook gelijk terug gebeld door Fanmilk of we hetzelfde verhaal donderdag weer aan de grote baas wilden vertellen. Die donderdag deed onze spokesman weer het woord en ook de grote baas was verkocht! Natuurlijk wel wat kanttekeningen: de standaard Fanmilk fietsen hebben een ijsbak voorop, die de heren graag geintegreerd zagen worden in ons ontwerp. Ook moest het model nog wel even getest worden, dus volgende week wilden ze wel even langskomen. En toen werd het even stil.. Die bak was het probleem niet: integreren zou volgen ons niet lukken omdat hij veeeel te groot is, maar daar konden we wel een alternatief voor vinden. Het grote probleem was het langskomen: hoe zouden de heren staan te kijken als ze de halve overkapping van Mak zagen, dat samen met een buigmachine uit het jaar nul en een lasapparaat (dat eigenlijk niet meer is dan 2 stroomdraden en een spoel) zijn werkplaats vormt. Het te gelikte foldertje dat we voor Mak hebben gemaakt deed toch echt vermoeden dat MAK-D Metalworks een gigantisch productiebedrijf was…..

Zorgen voor overmorgen, eerst is het weekend: Caspar heeft ons al sinds onze aankomst beloofd dat hij ons mee zal nemen naar Kakum National Park, een park waar apenbruggen boven het regenwoud hangen, wat een fantastisch uitzicht geeft. Caspar is er al een keer eerder geweest en vond dat we het niet mochten missen. Het is wel erg eng, zegt-ie, maar we moeten het aangedurft hebben om over de hangbruggen heen te gaan, anders kunnen we Ghana niet verlaten. Zo gezegd, zo gedaan, samen met Mammy (die hebben we uitgenodig als bedankje voor het tripje naar haar dorp) vertrekken we in de jeep van father Collum naar het park. Mammy blijft volhouden dat ze echt niet de bruggen overgaat, maar we zijn er van overtuigd dat ze wel bij draait als we er eenmaal zijn. Dit bleek niet helemaal het geval, bij aankomst weigert ze om mee te gaan dus laten 3 stoere mannen en 2 stoere vrouwen Mammy alleen achter, wanneer ze aan de wandeltocht beginnen. De wandeltocht zelf stelt niet veel voor en is vrij kort, maar de wandeling over de bruggen was zeker de moeite waard!

Week 11 : 15 mei x96 21 mei

Na het weekend breekt de week van de grote struggle aan, de dag des oordeels, Fanmilk zou het grote MAK-D International komen bezoeken… Er moest gebluft gaan worden en gelukkig was het geluk aan onze zijde. (of heeft het toch iets te maken met de 4 kerken waar we precies tussen inwonen..) Onze Mak is al 6 jaar lang een nieuwe werkplaats aan het bouwen, nog steeds onaf. Maar, hier staan wel nog toevallig 25 tricycles, van een order die nog niet opgehaald is. Na de nieuwe werkplaats keurig in orde te hebben gemaakt, de tricycles heel mooi opgepoetst en in het zicht te hebben gezet, waren we er helemaal klaar voor. Nu alleen hopen dat ze niet zouden vragen waar het gereedschap eigenlijk ligt… Toen de hoogste baas zelfs mee kwam naar de werkplaats werd Imke een beetje paniekerig, maar vanuit de uitkijkpost werden de troepen in de werkplaatst via sms keurig op de hoogte gehouden, dus toen de baas binnenkwam was Mak volledig voorbereid. Na het x93well, what shall we do gentlemen?x94 van de baas, en met het antwoord x93letx92s tryx94 dachten wij bij onszelf x93no harm in trying!x94 De order was dus binnen!! De overtuigingskracht heeft geholpen en snel kan er begonnen worden met de productie van 3 nieuwe tricycles. Fanmilk wil een pilot project opzetten, met zeer grote kans op vervolg. Heel West-Afrika is al even gevallen, maar eerst maar even afwachten hoe heel Ghana er op reageert.

Intussen hadden wij wel een lang weekend verdiend, onze taak zit er bijna op, dus er mocht wel even genoten worden. Jeff van Ballast Nedam heeft al 3 keer aangeboden of we naar Takoradi wilden, en uiteindelijk hebben Sietse en Imke het aangedurfd om het toch maar te vragen, er moest immers een verjaardag van Stephanie gevierd worden, en die van Rutger viel voor de gelegenheid ook maar even in dat weekend. Natuuuuurlijk, zegt Jeff, zo geregeld en na een paar telefoontjes belanden we in een luxe oord, met ons eigen huisje en lekker zwembad, inclusief 2 avonden heerlijk uit eten. De 2 enorme visschalen die ons voorgeschoteld werden kwamen zelfs met de allergrootste moeite niet op, hoe zonde we het ook vonden.

De zaterdag bracht onze prive-chauffeur ons naar Nzulenzu, een palendorp op het water. Na een uur gepedelt te hebben over een riviertje, door het regenwoud, komt onze kano aan bij het palendorp. Hier wacht de chief ons op, en na hem wat zakcentjes te hebben gegeven voor een fles sterk verteld hij ons de geschiedenis van het dorp. Het zweverige verhaal over een slak gaat een beetje aan ons voorbij, maar de wandeling door het dorpje is wel erg indrukwekkend. In het dorpje van maximaal 30 huisjes schijnen wel 500 mensen te wonen…

Die avond mogen we weer even relaxen, want na zo’n lange roeitocht wordt je moe.. Zelfs Offei is moe, al heeft-ie niet eens geroeid!! Vijf uur rijden telt natuurlijk niet, he Imke?? Gelukkig is er een heerlijke fles champie en een goede maaltijd om ons weer even op kracht te brengen!

Eind goed al goed, wij moeten weer terug naar onze oude trouwe Mak-D International. Op de terugweg wordt nog even de hele auto volgeladen met ananas, gambaspiesjes, kokosnoten, kenkeh en weet ik veel allemaal, Offei zal wel een heeele grote familie hebben… Op maandag staat de grote vergadering gepland met Hope for Life, Ghana Society of Physically Disabled en Fanmilk Limited!!! Na een lange nacht met enorm veel geknaag boven het bed van Imke en Steef (ze kennen dus toch wel aparte beesten hier….), vertrekken de vier obronix92s weer met hun Mak de tro-tro in. Het einde nadert voor ons, maar gelukkig zetten de andere partijen ons project rustig voort. Weer laat Stephen van FanMilk het woord West-Africa vallen, zodat de vier obronix92s het weer niet kunnen laten een enorme glimlach op het gezicht te laten verschijnen: wij vinden het natuurlijk fantastisch mooi dat er ook anderen met ons zo enorm enthousiast zijn over het project! Tjah, waarschijnlijk moeten we er dan toch aan gaan geloven over 6 maanden weer een ticket te boeken zodat we die 100 FanMilk tricycles met eigen ogen kunnen gaan bewonderen (is het die Lariam die ons zo euforisch maakt?)! De laatste week nadert, de laatste puntjes worden op de i gezet en ook ons afscheidsfeestje staat al gepland. Samen met onze nieuwe Ghanese familie en vrienden zal er komende dinsdag tot in de vroege uurtjes doorgedanst worden onder het genot van mammies kookkunsten. GhanaMoves zullen we maar zeggen, maar eerst gaan we nog volop genieten van ons laatste weekendje in Ghana!!!